














Tarihi camilerde sık tercih edilir — mimariyle uyumu oradan gelir. Ama sadece tarihi camilerin modeli değil: hocalarımızın özellikle isteyip beğendiği bir seridir. Görüp beğenen, adını sorar.
Bu modelde bilmeniz gereken tek şey şu: Osmanlı Borulu komple 1. sınıf sarı pirinçtir. Kutulu modellerde olduğu gibi "paslanmaz kullanmak zorunda" olunan bir yer yoktur. Yani bu modeli baştan sona demirden yapmak mümkündür — ve yapan da vardır.
Dışarıdan bakınca ayırt edemezsiniz. Boya ve cila aynı görünür. İlk iki sene de aynı görünür. Sonra pas başlar.
İyi haber: bu modelde test en kolayıdır. Komple pirinç olması gerektiği için mıknatıs hiçbir yere yapışmamalı. Gövdeye tutun, kollara tutun, sıvamaya tutun.
Avize seçerken yapabileceğiniz en kolay kontrol bu. Evdeki buzdolabı mıknatısını cebinize atın, teklif aldığınız yerde avizeye tutun. Pirinç de, 304 paslanmaz da mıknatıs tutmaz. Yapıştıysa o parça demirdir ve paslanacaktır.
Nereye tutacaksınız:
1. Kandil sıvamasına. Camı tutan parça var ya, onun üst kısmı. Burası en önemlisi. Kutulu modellerde dış gövdeyi paslanmazdan yapmak zorundalar, oradan çalamıyorlar — ama sıvamayı demirden çıkaran çok olur. Yukarıda kalır, kimse bakmaz. Oysa camı tutan yer orasıdır, pas da ilk oradan başlar.
2. Germe borularına bakın. Avizeyi taşıyan borular. Bizimkilerde pirinç toplar vardır. Hem maliyettir, hem avizeye görkem verir. Düz boru gördüyseniz orada tasarruf edilmiş demektir.
Size "20 yıl garanti, bizim avizemiz kaliteli" diyecekler. Demirle çalışan da aynısını yazıyor — garanti kâğıt üstünde bir cümledir, malzeme ise ölçülür.
Şunu söyleyin: "Avize camiye geldiğinde mıknatıs tutarsa 1 TL para vermem." Verdikleri cevap her şeyi anlatır.
Aynısını bize de söyleyin.